Geert Zijlstra

De boas van de Pyrenese Berghond Kees, die bij Maans aanlopen kommen is, het zich meld en vroeg drekt of Kees nog 2 nachten blieven mog. De man moet op pad en het nog gien logeeradres veur Kees. Doarom!
‘Haal maar een zak voer en alles wat je verder nodig hebt. Doe er ook maar een fles Beerenburg voor jezelf bij. Ik betaal je terug als ik Kees vrijdag weer op kom halen. Je helpt mij hier ontzettend mee!’

Et was Maans wel goed. Kees liekt een makkeleke gast en Pjotr en Kees kinnen hiel best met mekoar opschieten. De vretensbak delen.., gien probleem. Soamen achter de buurkat aanjoagen…, wat n lol en nou Maans weer wat op e been is, met zien drietjes op pad deur de snij.  

Kees is n proatjesmoaker, hij verteld honderd uut, ok over zien doagen ien Groenland.
‘Ach jong wat jim hier winter numen, doar hoalen ze ien Groenland de neus veur op. As hier n snitterje snij op e rails leit, hoalt n Koolmees de trein al van e rails. De codes geel, oranje, rood, paars en wiet ik veul wat, rollen over mekoar hin. t Verboast me nog dat jim gien code hemmen, die aangeft dat er te veul codes binnen! t Vrust ien Groenland 8 moanden van t joar en as t eefkes boven nul komt, numen ze dat hoogzummer. Mor ik vond et doar prima. Et is mij niet gauw te kold.’

Pjotr denkt doar dudelek aans over. Hij wil mor wat groag dat et weer veurjoar wordt en hij met Maans noar de tuun kin. Lekker ien e schuul van e struken ien t zunnetje sloapen en weer es lekker tegen een uutlopend boomke miegen!’
‘Kees, is et woar dat die Groenlanders almoal stinkend riek binnen en dat et gold doar bij wieze van spreken achter op e tuun leit!’

‘Ik wiet niet wie dij dat wies moakt het, mor dat is zeker niet woar Pjotr! Groenlanders hemmen et meestal niet zo breed. Ze betoalen heur scheel aan diesel en benzine, want gasbuizen hemmen ze doar niet. En snelwegen zoas hier met files, die zigst doar ok niet. Ze goan met e boot, et vliegtuug en natuurlek met e hondeslee!’

‘Dan snap ik werkelek woar niet woar die Trump hum drok over moakt. Ik zol lekker ien Florida blieven. Straks roakt er zien bruun-gele kleur nog kwiet. Ik ziet t al veur mij, blauw om e kop van e kolle en dat roare gele proekje der boven! Zol der wel n beremuts met MOHWA hemmen, Make Our Head Warm Again?’  

Kees wordt er niet waarm of kold van. Ientied is Maans is van berre kommen, zet de televisie aan, dut de gerdienen open en lopt noar de keuken om een bakje thee te zetten. De nijslezer ropt:
‘Code Rood in het hele noorden! Werk thuis, ga niet de weg op. Het is levengevaarlijk!’

Pjotr kikt Kees opgewekt aan:
‘Vriend, me dunk dat we vandoag weer allinneg op pad moeten, want Maans komt vast niet buten. Kin er dij mooi n vatje Jaegermeister om e hals bienden. Dan kinst gestrande fietsers uut e sloot trekken en weer opwaarmen!’

Beide honden goan veur t roam stoan, mor der is niks te bekennen op stroat . Maans zet de achterdeur op n kier en moakt dudelek dat ‘Mij niet vroagen!’ veur hum van toepassing is.  De telefoon rabbelt en buurvrouw Diekstroa meldt zich.
‘Niet noar buten goan heur Maans t is spekglad, mor mogs-toe wel ien e winkel kommen, nim dan eefkes n pak melk veur mij met!’

‘Ik zet wel n pak van mijzelf om e hoek van e veurdeur buurvrouw. Ik kom der verder niet uut vandoag.’

De honden stoan al ien buten, kloar om de wiede wereld ien te trekken. Pjotr begroet de wereld deur nog es tegen zien eigen kerstboom te struzen. Oh, dat lucht op. Kees het drekt deur dat dit n privé-boom is en ontlast zich verderop ien e tuun. Pjotr is verboasd over de dikke bruune bult, die achterblift.   
‘Respect Kees, eindelek mien eigen VAM-bult ien e tuun!.’

Ze lopen veur noar de weg toe en heuren een roetsend geluud. Een jongeman met n jaske van n installatieburo komt over de weg aanscheuveln. Hij het n kistje met steeksleutels ien één hand. Hij zigt de verboasde honden stoan en roept:
‘Aan e kant. Code Rood. Spoedgeval. Redder ien nood!’

 Kees knikt richting de vent op scheuvels:
‘Die kin zo noar Groenland, zukse mannen doar het Donald wat aan!’

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr

Der leit n flink pak snij en e wiend jacht om t huus. Maans het zien kop eefkes buten de deur had en wiet genog, et is hum te kold. Hij gooit vlug een handje vol zoad ien n voerbakje veur de vogels en glipt dan weer gauw ien huus.
‘Moest vandoag mor zunder mij aan e wandel Pjotr. t Is dunkt mij wel vertrouwd, der is toch gien hond op pad!’

Aan e ene kant vient Pjotr dat n bietje een vremde opmerking. Hij is dommit as hond nou juust wel op pad? Aan e andere kant is t ok DE kaans om es n keer van bestoande padjes òf te wieken. Een stukje extra vrijheid om zo te zeggen. Zodroa de deur op n kiertje stijt lopt er vot. Eerst eefkes laangs et hertenkampke om te kieken of er doar n proatje moaken kin, jammer genog zitten alle dieren verkluumd onder dak. Zien pootjes binnen ok wel wat kold, mor hij is gek op snij en drukt zien neus nog n keer diep ien n witte duun. Verderop dendert een snijschuuf over de weg om ruum boan te moaken veur t verkeer. Pjotr lopt verder laangs et diep en zigt dan wat vremds. Der lopt n groot wit gedoante, perfect camoufleerd ien e snijwereld. Dizze joepster moakt Pjotr eerst wat wantrouwend en hij verkruupt hum achter n struuk. As t wildebeest dichterbij komt, bliekt dat er te moaken het met n enorme dikke witte hond. Et beest lopt wat onwenneg hinneweer en Pjotr oneert dat et wel te vertrouwen is en komt te veurschien. Drekt trekt er zien grapjas aan.

‘Meiden dokter, schrok ik zonet eefkes. Ik docht doar lopt n iesbeer! Mor ik leuf et valt wat met!’

Et witte monster lopt goedeg op hum òf en wat loater leggen ze noast mekoar ien e snij!’.

‘Wees gerust, ik ben gien iesbeer, mor n Pyrenese Berghond. Dat is één van e grootste witte hondenrassen op dizze wereld en ik kin dij verzekern een iesbeer is nog veul groter. Ik heb met mien boas op Groenland woond en doar liepen die dikke witte rakkers gewoon deur de stroat. Nou dan goa je wel even een blokje om. Een wolf joag ik zo vot. Een iesbeer “that’s different cook”, not my cup-of-tea.’

Pjotr het wel deur dat er hier met n globetrotter te moaken het en zo’n ontmoeting, doar moe- je dan votdoalek waark van moaken. 

‘Ik heur dast Engels sprekst, en vast ok Pyrenees, Frans of Spaans! Nice to meet you too, how do you do! Bist al lang ien Grunnen en woarom lopst hier zo allinneg rond? Bist votlopen!’

De “Grote Witte Hond” knikt goedmoedeg en stekt van snijduunwal!

‘Ik bin nou goed twee joar ien Grunnen met mien boaske, die terug kommen is van zien onderzoek op Groenland. Hij zöcht doar noar mineroalen veur Amerika, mor et geld veur t onderzoek is op. Toen most er weer noar huus en nam mij met. Man wat mis ik et winter weer van Groenland en wat mis ik de ruumte. Doarom ben ik wies met dizze Grunneger Winter’

‘Dus doe bist votlopen met dit winterwear. Niet zo slim!’, grinnikt Pjotr.

‘Nee man. Hear me out. Wij reden over de provincioale weg, toen mien boas vast kwam te zitten ien e snij. We mosten wachten op e sleepdienst en ik most pissen, dus bin ik uut e auto sprongen.’  

Dat pissen komt Pjotr wel bekend veur, die oneindige drang.

‘Ik struunde wat rond ien e snij en toen ik weerom kwam, was de auto vot. Die klojo had mij gewoon vergeten. En nou wiet ik bij God niet hoe ik thuus kom!’

Pjotr zigt dat de grote loebas der host van janken moet en begunt te troosten.

‘Vriend, doe komst gewoon met mij met noar huus en mien boaske Maans regelt wel wat met e Dierenambu!’

Beide honden lopen weerom noar huus. Maans kikt vremd op as Pjotr met zien gast binnen komt. Beide dieren hemmen dikke kluten snij aan e poten.
‘Verrek Pjotr ien buten doe met die natte plunje en wat moet dat witte monster hier!’

Buurvrouw stijt ok al ien e tuundeur te glupen. 

‘Mooie hond Maans, me dunkt die is verdwoald. Moest de Dierenambulance bellen. Die hoalen hum zo op en zoeken zien boaske weer op. Zo’n hond moet n eigenoar hemmen. Hij is vast verdwoald.’

Maans pakt de tillefoon mor krigt et antwoordapparoat. Of er mörgen weer bellen kin, want met dit weer kinnen de vrijwillegers niet op pad. Dat is niet vertrouwd. Hij roept de honden.

‘Pjotr, moest vandoag dien berre en dien vreten delen met dien gast. Hij blift vannacht gewoon hier sloapen dan zien we mörgen wel weer verder.’

Noadat beide honden de vretensbak plundert hemmen, krupen ze op n kleedje. Pjotr kikt zien gast dan nijsgiereg aan.

‘Toe vertel es eefkes, het die gekke Trump geliek. Moet er Groenland overkopen?’  

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr

Maans is drok ien e weer. Old&Nij is achter de rug en dus wordt et tied om alle feestelijkheden weer op te rumen. Dit joar was de koamer extra versierd, omdat Maans zien wandelvriendin Thea een poar doagen bij hum logeerd het. Hielmoal tegen de verwachting van Pjotr ien, wa-der niks gebeurd op t amoureuze vlak, want Thea sliep braaf op et logeerkoamerke. Veur de zekerheid het Pjotr de eerste nachten op e overloop sloapen, zodat er de wacht holden kon. Mor hij huufde niet iengriepen. Maans en Thea hadden heur volle verstand bruukt. Weer n dikke metvaller!

Der is uutgebreid eten van rolloade tot kalkoen. Pjotr geniet nog doageleks van e restjes. Ze hemmen de puzzel van Dr Denker oplöst en tot Pjotr zien grote argernis veul noar kerstmuziek luusterd. En elke keer as Thea noar de winkel ging, kwam ze weer met wat kerstigs weerom. De koamer was al host n tuuncentrum, toen ze as toppunt tegen Maans zee:

 ‘Maans, waarom heb je geen kerstboom in de kamer?’

Veurdat Maans der aarg ien had, ston er n boom met kluut ien e koamer en mosten de olle kerstballen en lichtjes van zolder kommen. Pjotr had nog wel eefkes perbeert om onrust te zaaien:

‘Hé Minoes, kins-toe binnen 10 tellen boven ien e boom klimmen en die piek aantikken?’’

Mor Minoes was er niet ienstonken en weer rusteg ien sloap vallen. Thea is nou weer noar huus en t is weer olderwets rusteg bij Maans en Pjotr.

‘Zil ik die kerstboom ien e tuun zetten Pjotr? Dan kin we hum ankommend joar weer bruken! Wel zo goed veur t milieu en dan is er der ien december al vast.’  

Ien eerste ienstantie boeit et Pjotr niet zo, mor aan e andere kant binnen boomkes ien e tuun perfect om tegen aan te pissen. Dus doe mor wast niet loaten kinst Maans.
As kerstcadeau het Maans van zien kammeroad Paulus een nije schop kregen. Et is n hiele biezundere, de ‘Root Slayer’. n Robuust fetuut woar je ok boomwortels met deurzoagen kinnen, omdat er n zoagrandje op zit. Maans het hum nog niet bruukt, et ding is ok op TelSell-TV, dus veul vertrouwen het er der niet ien. Hij hoalt et apparoat uut e verpakking en gijt de tuun ien. Pjotr glipt achter hum aan, struunt wat onder de heeg tussen de bladjes en stijt dan oog-ien-oog met n iegelzwien. Een best dik exemploar die drekt zien stiekels ien e lucht stekt.

‘Gien paniek iegelzwien’, goed volk zeit Pjotr. Astoe beloofst om mij niet te prikken, dan blief ik op òfstand. Nusselstoe hier bij ons ien e tuun?’

‘Ach ja, ien dizze tied van t joar moe-je n plakje hemmen woar wat beschutting is. Butendes leit er oardeg wat ruugte ien dizze tuun en leven der genog wurmkes, slakjes, kevertjes en zukswat. Bij de buren stijt er ok voak n bakje kattenbrokken ien t schuurtje en de deur is meestieds open. Zo komt Jan IegelSplinter deur de winter!

Pjotr moet hardop lachen as er vernimt dat dit iegelzwien de brokjes van buurpoes Minoes opvret. Doarom zigt die kat er de leste tied zo liederig uut!

‘Ik zil der om denken Iegeltje. As de deur niet op n kier stijt, dan druk ik hum wel eefkes open veur dij. Kinst ok ien t schuurtje wonen goan vanzelf. Nog veul makkeleker!’

‘En mij aanvallen loaten deur die rötkat zeker. Nee heur jim tuun is prima zo!’

Doar komt Maans al aan met de kerstboom en de schop onder de arm. t Iegelzwientje schut achteruut om zich te verstoppen en niet vuul loater i-der n flink gat groaven en het Maans met succes een poar dikke wortels van e heeg deurstoken.

 ‘Verrek Pjotr, dat valt mij 100 procent met. Et leek recloameproat, mor dit is echt n uutviending. Had ik op mien waark een nust plezier van hemmen kind. Dit het Paulus goed bedocht!’

Maans gooit n emmer wotter ien t gat, zet de boom te plak en gooit de modder rond de stam. Met zien klompen stampt er de grond wat aan en zet zien nije gereedschap tevreden ien e schuur.

‘Kom met Pjotr, we goan ien huus, kovvie drinken!’

Nou is kovvie niet Pjotr’s favoriet en butendes moet die nije kerstboom eerst ienwijd worden. Hij lopt op ‘zien eigen boom’ òf, woar t iegeltje net wat wurmkes, die boven de grond kommen binnen, wegpikt. t Iegelzwientje kikt verboasd as Pjotr zien achterpoot opheft en begunt te struzen.

‘Hé gek, hol op met dat geduvel. Ik zit verdorie net te eten!’

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr

Pjotr en buurpoes Minoes leggen lepeltje-lepeltje veur de verwarming. Ze wadden net met Maans ien e tuun west en wadden bliede dat Maans et zelf ok te kold von. Maans is ok nog es niet al te fris. Een vremde griep het hum al n poar week ien e macht. De spieren binnen stram en hij het algedureg pien ien e hazzes. Citroenen, hoestsnoepkes, levertroan en berenburg, t helpt almoal gien donder. Hij is weer mooi onder et dekenkje op e bank kropen en kikt met n schief oog noar darten op TV.
‘Wat mij betreft kin de thermostaat wel n slag hoger Minoes, ik vien t behoorlek kold!’, bromt Pjotr. De kat rolt heur nog wat stiever op en kropt tegen de buuk van Pjotr aan, ‘Die verwarming doar kinnen we niks aan doen, die knop zit veulste hoog’.

De deurbel klingelt, Maans komt hiemend en puustend ien t enne en lopt de gang ien. Hij zigt et al. Wandelvriendin Thea stijt met n arm vol boodschappen veur de deur. Ze het dikke rooie bloskes op e wangen, asof ze net met de slee van e Moarumer Bult òfroetsjt is.

‘Ha die Maans, kan ik binnenkomen?’

Maans vuult zien temperatuur op slag twee groaden omhoog goan. Hij had niet rekent op doamesbezoek, Thea was al n poar moand uut beeld. Hij gloeit er over!
‘Mijn man is een paar dagen skiën in Oostenrijk, mijn vriendinnen hebben het druk met de voorbereiding voor kerst, dus ik dacht ik ga mijn maatje Maans even opzoeken. Die is vast ook alleen met kerst. Maken we het samen gezellig!’

Pjotr heurt ze proaten ien e gang en fluustert tegen Minoes.
‘Ik hoop dat ze dat nuffege,verwende röt hondje dizze keer thuus loaten het! Ik heb zo’n hekel aan die flapdrol, met zien roze halsbandje.’  

‘Doar kin dat beestje ok niks aan doen Pjotr. Zo worden ze aankleed deur heur boaskes en om die reden binnen ze ok niks wend. Summege boaskes kinnen heur beter bezeg holden met noagels lakken en noar de kapper goan, dan huusdieren nimmen!’’

De koamerdeur slagt open, Thea komt binnen en vlugt drek op beide huusdieren òf! Nee he…..Pjotr dut gauw zien veurpoten veur de ogen en Minoes rolt heur hielemoal op.

‘Ach schatjes, toe kijk es. Ik heb allemaal lekkere hapjes voor jullie en Maans meegenomen?

‘Rusteg aan met die vetmesterij Thea, ze binnen al dik en vet genog!’ zeit Mans.

Gelukkeg, Thea draait heur om noar Maans en Pjotr en Minoes ontspannen weer, pff ‘saved by the bell’.

Maans het geliek want de leste weken hemmen ze niet veul fietst, ze groeien host dicht. Thea begunt uut te pakken. Liflafjes vlees, kerstbrood, flessen wien en n hiel decoratief deuske met hondenkoekjes. Et hondenmonster op e verpakking het n diadeempje met n rood gewei op.

‘Kiek nou Minoes, wat veur brut ze metnommen het,’ griezelt Pjot , ‘Ik krieg nou t zuur al.’

‘Voor jou heb ik wat reuze handige spullen meengenomen voor noodsituaties.’, zeit Thea tegen Maans. Een handzaam opwindradiootje, goudkleurige isolatiedekens, een survivalkit waarmee je water kunt zuiveren! Handig toch! Ik vind het zo goed van die goedlachse nieuwe premier Jetten, dan hij die folder heeft uitgegeven. Zo leuk!’

‘Dat is wel hiel veurboareg wicht. Hij is nog gien premier en as er met dizze twee partners om de hiete brei draaien blift, kin et nog wel n pooske duren veurdat er n kabinet is. En van dat handege overlevingspakket is dikke onzin. Men is niks meer wend. Loop mor eefkes met!’

Maans dut de deur noar t fietsenschuurtje open en let n pietereuliestel, een störmlanteern, een jerry-can brandstof en 10 weckflessen zien. 

‘As de nood aan e man komt, dan trekken wij ons terug ien dit isoleerde hokje. Dat is zo warm stookt met et pietereuliestel en met dizze olderwetse fetuten redden wij ons met gemak een hiele week. Doar heb ik gien sneue folder bij neudeg. Nederland is verwend en wil betutteld worden!’

Thea kikt hum wat verboasd aan.  

‘Hoe simpel kan het zijn, boerenslimheid Maans!’

‘Een week zunder tillevisie en internet is ok gien probleem Thea. Ik heb twee puzzelboeken kloar leggen en n bundel met alle Dr. Denker puzzels van de leste 10 joar. Dan kom ik de tied wel deur. En Pjotr en Minoes hemmen niks aans neudeg dan wat waarmte en vreten!’

Thea lopt de koamer ien en pakt de kraant met de puzzel van 2025 van toavel. Ze schenkt twee kop kovvie ien, snidt plakken krentestuut òf en smeert er dik butter op!’

‘Je hebt helemaal gelijk Maans, ik blijf deze kerst lekker bij jou. We gaan samen de puzzel oplossen.’

Pjotr begunt te kniezen en fluustert Minoes ien t oor.
‘Reken der mor op dat die twee vanoavend lepeltje-lepeltje ien t fietsenhok leggen en op et pietereuliestel gourmetten goan. Dat wordt ‘Lang leve de liefde!’

Minoes kropt nog wat meer noar t hondje toe, begunt luud te spinnen en slept lekker verder. Vrede op aarde, woarom zil je verder leven as kat en hond!

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr

Eén keer ien e vier weken lopt Maans noar t dörpshuus om soamen met andere bewoners een kopke kovvie te drinken en spultjes te doen. Bij t zummerdag het er doar gien tied veur mor ien t noajoar is et n mooi verzetje. Hij dut zien duffelse jas aan, draait de kachel uut en gijt op pad met zien trouwe viervoeter Pjotr. t Is niet ver vot, dus doen ze t lopendeweg. Pjotr mag dis keer met, mor met dien verstande dat er rusteg onder de toavel leggen blift.

t Is de dag noa de verkiezings en as Maans et pad oplopt, binnen de mannen van e gemeente net bezeg om de leste stemhokjes op e kar te leggen.
‘Met n poar moand kommen ze weer heur Maans, dan goan we stemmen veur de gemeenteroad.’

Politiek is aan Maans niet besteed. Of je nou deur de kat of deur de hond beten worden, et dut beiden lieke zeer! As hij zien AOW en zien pensioen mor op e rekening krigt, dan zil et hum zien reet roesten. Aan e stamtoavel is dat wel aans. Felle discussies over en weer, over centrumrechts en centrumlinks en dat et vast wel n half joar duurt veurdat et Kabinet-Jetten op et bordes stijt. t Is ja ok spannend nou der mor duzend stemmen tussen de grootste partij en de nummero twee zitten. Egbert geft Maans n knipoog.
‘Hemmen we straks et zelfde gedonder as ien Amerikoa Maans, met protesten over fraude en zukswat. Met Wilders ien e rol van Trump!’

Maans krigt zien kopke kovvie met twee sunterkloaskoekjes, woarvan der één aan Pjotr geft, die dat lekker opbikselt. Een poar mannen speulen een potje Mexicaantje en Maans en Egbert trekken et dambord uut e kast en Egbert stekt beide handen veuruut.
‘Links of rechts Maans?’
‘Altied al links west, jong!’

Hij tikt Egbert op e linkerhand en krigt de witte stienen.
‘Wit begint en wint!’

As de mannen ien opperste concentratie binnen zigt Pjotr zien kaans schoon en kruupt onder de toavel weg. Ien t haltje stijt de deur van t jeugdhonk op n kier en Pjotr sluupt noar binnen. Zien olle ogen moeten eefkes wennen aan et duuster, mor der is niks mis met zien oren en neus. Hij heurt geritsel en lopt met e steert omhoog noar t geluud en e geur toe. Ien n olle aquariumbak scharreln een poar woestijnrötjes om die aan n stoapel old papier zitten te knabbeln.
‘Hee nije bewoners ien t jeugdhonk’, grapt Pjotr.

Eén van e rötjes kikt op en begunt n hiel verhoal;
‘Ja jong, wij binnen een soort asielzukers’. Ons boaske had de oardegheid wat van ons òf en toen docht zien broerke dat we wel n mooie aanwinst weden zollen veur t jeugdhonk. Ien t begun ging dat ok goed. We kregen eten en allerlei speultoesteltjes en ons hokje werd met regelmoat schoonmoakt. Et duurde mor eefkes of Marie hier was weer ien verwachting en nou binnen der vier extra monden te voeden. t Wordt al krapper ien e bak en ze denken er niet aan om een extra bak met voer del te zetten. En doar komt bij, as de jeugd hier dan is vergoa je van t lawaai. En tot overmoat van ramp kommen die grote schienwarpers met flikkerlichtjes aan. Wij rötten kinnen doar echt niet tegen, t is om stoapelgek van te worden!

Pjotr heurt et verhoal aan en schudkopt.
‘Mor vreten jim nou, uut armoede al papier?  
‘Nee, nee‘, zeit de woestijnröt ‘dit is n soort tiedverdrief. Guster veurdat de tent sluten ging het n man een stoapel papier ien e bak gooid’.

Pjotr, die ienmiddels wènd is aan de duustere ruumte, roakt even ien paniek. Zie ik dat nou goed denkt er…  stijt doar nou ‘embilje’ en is er met n rood potlood op t formulier maggelt?   Et zal toch niet woar weden dat er stembiljetten votkontjet binnen en hier ien e röttenbak leggen. Dat moet zien boas wieten, die is faliekant tegen zukse fratsen. Op n drafke gijt er de zoal weer ien en zigt dat Egbert net twee biertjes aan e bar ophoald en dat Maans wat stukken op et dambord verschuuft. Pjotr lopt noar zien boas toe, pakt hum bij de broekspiep en begunt te trekken. Maans bromt, ja, ja, we goan zo weer vot even rusteg hondje en hij schoeft n poar kroemels van e toavel òf. Pjort duukt er geliek bovenop en verget hielemoal et stemblljet ien e röttenbak.

As Egbert weer bij de toavel komt, kikt er noar de brikken op et bord en stekt zien haand uut.
‘Ik geef remise Maans, bist mooi weerom kommen, want ik docht eerst dat ik met gemak winnen zol! Zo zie je mor, et begun-spel kin hiel aans weden dan et eind-spel’.

Pjotr schudt met zien kop! Hij is er niet van overtuugd dat er altied eerlek spel speuld wordt.
Hij denkt aan de tekst op et bordje bij Maans ien e gang:
“Neuken en verneuken, doar zit de wereld vol van!”

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr