Der leit n flink pak snij en e wiend jacht om t huus. Maans het zien kop eefkes buten de deur had en wiet genog, et is hum te kold. Hij gooit vlug een handje vol zoad ien n voerbakje veur de vogels en glipt dan weer gauw ien huus.
‘Moest vandoag mor zunder mij aan e wandel Pjotr. t Is dunkt mij wel vertrouwd, der is toch gien hond op pad!’

Aan e ene kant vient Pjotr dat n bietje een vremde opmerking. Hij is dommit as hond nou juust wel op pad? Aan e andere kant is t ok DE kaans om es n keer van bestoande padjes òf te wieken. Een stukje extra vrijheid om zo te zeggen. Zodroa de deur op n kiertje stijt lopt er vot. Eerst eefkes laangs et hertenkampke om te kieken of er doar n proatje moaken kin, jammer genog zitten alle dieren verkluumd onder dak. Zien pootjes binnen ok wel wat kold, mor hij is gek op snij en drukt zien neus nog n keer diep ien n witte duun. Verderop dendert een snijschuuf over de weg om ruum boan te moaken veur t verkeer. Pjotr lopt verder laangs et diep en zigt dan wat vremds. Der lopt n groot wit gedoante, perfect camoufleerd ien e snijwereld. Dizze joepster moakt Pjotr eerst wat wantrouwend en hij verkruupt hum achter n struuk. As t wildebeest dichterbij komt, bliekt dat er te moaken het met n enorme dikke witte hond. Et beest lopt wat onwenneg hinneweer en Pjotr oneert dat et wel te vertrouwen is en komt te veurschien. Drekt trekt er zien grapjas aan.

‘Meiden dokter, schrok ik zonet eefkes. Ik docht doar lopt n iesbeer! Mor ik leuf et valt wat met!’

Et witte monster lopt goedeg op hum òf en wat loater leggen ze noast mekoar ien e snij!’.

‘Wees gerust, ik ben gien iesbeer, mor n Pyrenese Berghond. Dat is één van e grootste witte hondenrassen op dizze wereld en ik kin dij verzekern een iesbeer is nog veul groter. Ik heb met mien boas op Groenland woond en doar liepen die dikke witte rakkers gewoon deur de stroat. Nou dan goa je wel even een blokje om. Een wolf joag ik zo vot. Een iesbeer “that’s different cook”, not my cup-of-tea.’

Pjotr het wel deur dat er hier met n globetrotter te moaken het en zo’n ontmoeting, doar moe- je dan votdoalek waark van moaken. 

‘Ik heur dast Engels sprekst, en vast ok Pyrenees, Frans of Spaans! Nice to meet you too, how do you do! Bist al lang ien Grunnen en woarom lopst hier zo allinneg rond? Bist votlopen!’

De “Grote Witte Hond” knikt goedmoedeg en stekt van snijduunwal!

‘Ik bin nou goed twee joar ien Grunnen met mien boaske, die terug kommen is van zien onderzoek op Groenland. Hij zöcht doar noar mineroalen veur Amerika, mor et geld veur t onderzoek is op. Toen most er weer noar huus en nam mij met. Man wat mis ik et winter weer van Groenland en wat mis ik de ruumte. Doarom ben ik wies met dizze Grunneger Winter’

‘Dus doe bist votlopen met dit winterwear. Niet zo slim!’, grinnikt Pjotr.

‘Nee man. Hear me out. Wij reden over de provincioale weg, toen mien boas vast kwam te zitten ien e snij. We mosten wachten op e sleepdienst en ik most pissen, dus bin ik uut e auto sprongen.’  

Dat pissen komt Pjotr wel bekend veur, die oneindige drang.

‘Ik struunde wat rond ien e snij en toen ik weerom kwam, was de auto vot. Die klojo had mij gewoon vergeten. En nou wiet ik bij God niet hoe ik thuus kom!’

Pjotr zigt dat de grote loebas der host van janken moet en begunt te troosten.

‘Vriend, doe komst gewoon met mij met noar huus en mien boaske Maans regelt wel wat met e Dierenambu!’

Beide honden lopen weerom noar huus. Maans kikt vremd op as Pjotr met zien gast binnen komt. Beide dieren hemmen dikke kluten snij aan e poten.
‘Verrek Pjotr ien buten doe met die natte plunje en wat moet dat witte monster hier!’

Buurvrouw stijt ok al ien e tuundeur te glupen. 

‘Mooie hond Maans, me dunkt die is verdwoald. Moest de Dierenambulance bellen. Die hoalen hum zo op en zoeken zien boaske weer op. Zo’n hond moet n eigenoar hemmen. Hij is vast verdwoald.’

Maans pakt de tillefoon mor krigt et antwoordapparoat. Of er mörgen weer bellen kin, want met dit weer kinnen de vrijwillegers niet op pad. Dat is niet vertrouwd. Hij roept de honden.

‘Pjotr, moest vandoag dien berre en dien vreten delen met dien gast. Hij blift vannacht gewoon hier sloapen dan zien we mörgen wel weer verder.’

Noadat beide honden de vretensbak plundert hemmen, krupen ze op n kleedje. Pjotr kikt zien gast dan nijsgiereg aan.

‘Toe vertel es eefkes, het die gekke Trump geliek. Moet er Groenland overkopen?’  

Met dank aan:
Alie de Vries: veur de aanvulling en correctie
Ben de Vries: veur de tekening van Pjotr